اون لاغر مردنیِ لعنتی

دوست عزیزی پیام داده است که چرا نوشته هات حس و حال دیگه ای پیدا کرده و سبکش عوض شده و این حرفا.

راستش، اینجا بیشتر جنبه ی ژورنال طور داره و از اونجایی که حوصله هم نداریم توی دفتر بنویسیم، به ناچار همینجا می نویسیم.

در واقع این نوشته ها رو برای هیچ شخص خاصی نمی نویسم. هدفم اینه که برای خودم بنویسم حالا هرکس هم که خواست بخونه، باکی نیس!

سلام دوست من. خیلی وقته که با هم حرفی نزدیم. البته همیشه این من بودم که حرف میزدم تو که هیچوقت حرفی نمی زنی.

سلام دوست من. ببخشید که دیروز منتظرت گذاشتم. خیلی وقته هم دیگه رو ندیدیم. میدونم. من یک عالمه حرف نزده دارم و تو یک عالمه سوال نپرسیده.

چرا زیر دوش گریه می کنم؟ چون حس خوبی بهم دست میده.